Hayatımızın en güzel karelerini hatırlamaya çalışarak neyi çözebiliriz ki bize acı veren. Sözde temizlik yapıyordum fotoğrafların olduğu albüm geldi elime, geçmişim , geçmişimiz. Bıraktım temizliği falan başladım bakmaya . Her baktığım fotoğraf beni bir anıma götürüyordu, gülümsetiyordu. Birden keder yaşadığım her fotoğrafı geçtiğimi fark ettim. Çabucak öteki fotoğrafı çeviriyordum. Hatırlamak istemiyorum bir şeyleri, peki neden dedim kendime, neden kaçıyorum ben. Hayatımın gerçeği bu kısımda değil miydi? Benim şu an bunları yaşamam bu kısımdaki gizlediklerim de değil miydi? Gerildim tabi haliyle ve bakmak istemedim albümün devamına, güzel olan fotoğraflara da.. Gerçek şuydu aslında o güzel dediğim anılarım da acıyla geçirmiş olduğum zamanların maskelenmiş halleriydi. Kalktım ve temizliğe kaldığım yerden devam etmeye başladım. Yok yapamıyordum, odaklanamıyordum bir türlü yaptığım işe. Evimin her köşesinde bir kalem ve kağıt ya da defter bulundururum. Yazmak bana iyi gelmiştir her zaman. Çocukluğumdan beri hep bir şeyler yazarım yaşadığım güne dair ve bazen saklar bazen yırtar atarım onları. Aldım kalemimi ve anılarımı yazayım dedim. Başladım yazmaya bir kesit ve yine aynı şey o gün içinde mutlu olduğum anları yazıyor, mutsuz olduğum anların hemen üzerini kapatıyordum, kaçıyordum onlardan. Böyle olmaz dedim ve en kötü anlarımı yazmaya zorladım kendimi. Neden acı vermişlerdi bana o anlar, neden hatırlamak istemiyordum onları. Bir yandan düşünüyor bir yandan yazmaya çalışıyordum. Evet her hatırladığım anım bana acı veriyordu ama neden . Bunlara izin veren de kendim değil miydim. Neydi benim eksiğim ki ben bana yapılanları kabul ediyor acısını içime atıyor güzelliğini karşıya yaşatıyordum. Bir ampul yandı sanki beynim de , bulmuştum sebebini , geri getiremezdim belki geçen günleri ama gelen günlere hüküm benim elimdeydi hâlâ. Başladım kararlar almaya ve bu kararları madde madde yazmaya. İlk sırada artık kendim vardım. Merkez ben!
0 Yorumlar